Cheerer Ka Ba?

May mga taong tumutuligsa samga kapwa Pilipino natin na pumupuna sa may kabagalang pamamahagi ng relief goods sa  mga kababayan nating sinalanta ni bagyong Yolanda. Sabi nila “Sana ikaw na lang si Pnoy; sana ikaw na lang ang gobyerno dahil baka mas magaling ka at magagawa mo ang di nila kayang gawin.”

Napakalaking kahunghangan! Oo kalokohan na patulan at tuligsain ang mga kritiko ng gobyerno ngayon. Sa dinami-daming ng di magagandang gawain ng mga lider ng bansa, kung sino man ang mga ito, hindi masisisi ang taong bayan na pagdudahan na ang  kakayahan at kredibilidad ng mga namumuno. Oo, hiindi lahat madumi pero may kakayahan ba tayo na ituro kung sino ang malinis? Mas may kakayahan pa tayo na tukuyin kung sino ang madumi dahil lantaran nilang ibinabandila sa publiko ang mga putikan nilang barong.

Noong isang araw napanood ko si Pnoy na kinapanayam sa CNN. Humanga ako sa ating pangulo. Matalas mag-isip at matatas sa pagsagot sa bawat tanong na ipinukol sa kanya. Hindi ko siya nakakitaan ng bahid ng pagaalinlangan sa mga salitang binitawan niya o pagkasindak sa mga tanong na kumukwestiyon sa kanyang kakayahan bilang lider. Kaya naman pala si Pnoy ang nahirang na lider ng ating bansa dahil may kapani-paniwala siyang kakayahan. Kung ako na ordinaryong mamamayan ang nakaupo sa silyang inupuan ni Pnoy, malamang ‘di ko kakayanin. Kaya nga ‘di ako tumakbong presidente o kahit tanod man lang sa barangay. Pero tao, nabibigyan ko ng kahulugan ang bawat salita o bawat aksiyon na naririnig ko o nakikita ko, at wala akong ibang magagaw kundi ibahagi ang bawat kapiranggot na opinyon ko, upang malaman din kung tama ba o mali ang bawat kong hinuha. Ang punto ko rito, “Kung ang ordinaryong mamamayan pinuna ang pamamalakad ng magaling nating gobyerno, hindi sila dapat kastiguhin. Sapagkat maliban sa karapatan nilang magtanong o pumuna, ito lang ang maaari nilang itulong sa bansa.” Oo, tulong din na maituturing ang mga kritisismo. Yan ay kung ituturing ang mga  kritisismong ito sa positibong perspektibo.

Sapagkat sa bawat organisasyon kailangan na may pamumuna. Kung walang puna, perpekto na ang organisasyon at wala nang espasyo para sa pag-unlad. Malinaw na hindi tayo perpektong nasyon. Mapagkunwari ka kung di ka aayon. Madaming kapuna-puna na dapat malaman ng gobyerno para alam nito kung paano kumilos tungo sa pag-unlad. Ang mga punang ito ang batayan  upang malaman ang bawat kahinaan ng pamamahala ng kung sino mang mga ider na niluklok ng taong bayan. Kung panay paupuri ang ipupukol sa gobyerno, ano na lang ang mangyayari? Magiging kampante ang mga lider na gawin ang mga bagay-bagay sa sarili nilang pamamaraan. Hindi nila isasa-alang-alang ang kapakanan ng taong bayan dahil wala silang naririnig na boses ng pagmamakaawa, pagtatanong, o pagtuligsa. Kung ang mga malalaki at mayayaman na bansa nga gaya ng Estados Unidos ay nakalalasap ng kritisismo mula sa taong bayan nito, Pilipinas pa kaya?

P.S.

Goodbye Yolanda, huwag ka nang magbabalik.